Overheidsbeleid

De Regering, inclusief het Ministerie van Sociale Zaken, legt tot nu toe de prioriteit voor zijn beleid bij de economie. Men acht het noodzakelijk dat meer vrouwen deelnemen aan de “arbeidsmarkt”, ongeacht of zij al arbeid verrichten. Door Door arbeid die gedaan wordt ten behoeve van de opgroeiende generatie zorgen moeders er voor dat er in de toekomst ook werkende mensen zullen zijn. Dit is dus een investering, een basisprincipe in de economie! In de kortetermijnvisie wordt er echter slechts gekeken naar het ogenblikkelijk profijt dat werkkracht oplevert wanneer deze gratis is. Om dit doel te bereiken wordt uitgegaan van een onjuiste stelling. Er wordt ten onrechte onderscheid gemaakt tussen zorgarbeid en betaalde arbeid. In werkelijkheid wordt alle zorgarbeid, dat wil zeggen arbeid in de zorgsector, overal betaald. Ontkenning van deze realiteit leidt tot het aanbieden van de volgende twee schijnoplossingen om toch het economisch doel te bereiken.

Het combinatiemodel

Hierin wordt de zorg voor de kinderen door de ouders gedeeld. Het vele extra werk dat het verzorgen en grootbrengen van de kinderen met zich meebrengt wordt dan mogelijk gemaakt door het inleveren van de energie en tijd die eerst aan betaalde arbeid werd besteed; dus b.v. door twee dagen te “werken” in plaats van vijf. Dit betekent echter evenzeer derving van inkomen, pensioenopbouw en andere sociale voorzieningen in dezelfde mate als wanneer er slechts één ouder zou stoppen met “werken”. Zolang de “zorgarbeid” onbetaald blijft, die de moeder en in dit geval ook de vader doet, is het combinatiemodel geen oplossing. Er blijft impliciet de noodzaak van kinderopvang om tijd en energie voor betaalde arbeid mogelijk te maken. Het combinatiemodel is bovendien in de praktijk dikwijls niet uitvoerbaar. Vele ouderrelaties zijn instabiel, men kan niet op elkaar rekenen. Of men heeft ongelijke opvattingen over het werk en de verdeling ervan. Of de man/vader kan zich een intensieve deelname aan de zorg niet veroorloven uit hoofde van andere arbeidsverplichtingen. Of hij is niet gemotiveerd. Of hij is helemaal afwezig.

Het tegemoetkomingsmodel

Een optie naast het combinatiemodel betreft het geven van kortingen op de belasting. Hiervan profiteren echter alleen diegenen die belasting betalen, dus weer niet de gratis werkende moeders. Een andere tegemoetkoming is het geven van subsidies voor kinderopvang. Maar is het niet paradoxaal dat er overheidsgeld gaat naar vervangende moeders in plaats van naar de moeders zelf?